قرار نیست اولین روز استفاده از یک برنامه، تمام زندگی‌ات را دسته‌بندی کنی. اگر می‌خواهی ۰.۱ را امتحان کنی، یک کار واقعی برای امروز کافی است؛ کاری که بعداً بتوانی با اطمینان بگویی انجام شده یا نشده.

نتیجه را قابل تشخیص بنویس

«بیشتر مطالعه کنم» جهت خوبی است، اما پایان مشخصی ندارد. «۱۵ صفحه کتاب بخوانم» یا «ده دقیقه میز کارم را مرتب کنم» پایان روشن‌تری دارد. عددها نسخه همگانی نیستند؛ اندازه‌ای را انتخاب کن که با امروزت جور باشد.

هدف عنوان، قضاوت‌کردن خودت نیست. عنوان خوب کمک می‌کند وقتی دوباره فهرست را می‌بینی، لازم نباشد از اول تصمیم بگیری چه کاری قرار بود انجام بدهی.

از بخش امروز شروع کن

در اپ وارد امروز شو و افزودن کار را بزن. عنوان را بنویس و ثبت کن. توضیحات، اتصال به برنامه هفتگی و گزینه‌های بیشتر برای وقتی هستند که واقعاً به آن‌ها نیاز داری. اگر برای روز دیگری برنامه می‌ریزی، ابتدا روز را انتخاب کن.

یک تیک، برای یک کار واقعی

وقتی کار انجام شد، همان را ثبت کن. لازم نیست برای بهترشدن ظاهر گزارش، کار نصفه را کامل حساب کنی. اگر اندازه کار برای امروز زیاد بود، دفعه بعد کوچک‌تر تعریفش کن. گزارش قرار است بازتاب ثبت‌های تو باشد، نه تصویر یک روز خیالی.

روز بعد، دوباره انتخاب کن

کار یک‌باره خودکار به فردا منتقل نمی‌شود. برای کارهایی که واقعاً هر روز تکرار می‌شوند، گزینه تکرار روزانه را جداگانه انتخاب کن. برای بقیه، فردا با توجه به شرایط همان روز تصمیم بگیر.

یک شروع ساده قرار نیست برای همیشه ساده بماند؛ فقط اجازه می‌دهد قبل از ساختن یک سیستم بزرگ، خودِ استفاده از ابزار را امتحان کنی. برنامه هفتگی و هدف ماهانه بعداً هم در دسترس‌اند.

برگشت به ژورنال ↗